Bugün, 28 Kasım 2020 Cumartesi


Yazarın Diğer Yazıları


Özge TÜKÜÇ


KOMŞU KOMŞU HUU!...

Benim çocukluğumda anahtarlar kapının üzerinde bırakılırdı.


Benim çocukluğumda anahtarlar kapının üzerinde bırakılırdı. İçeride değil haa... Kapının dışında. Çat kapı açıp girerdik birbirimizin evine. Kimin ne ihtiyacı varsa sormadan alırdı. Bilirdik kimin neyi hangi dolapta.
On daireden oluşan bir apartmanda büyüdüm. Herkes birbirini çok iyi tanırdı. Hatta akrabalar bile. Biz çocuklar olarak kardeştik. Korur kollardık birbirimizi. Dışarıdan yabancı bir çocuk herhangi birimize zarar verse toplanır sahip çıkardık birbirimize. Annelerimiz sanki bir abla kardeş, sanki bir anne evlat edasıyla çaylarını yudumlayıp, yardımlaşırlardı her konuda. Gece kaç olursa olsun ihtiyaç duyulduğu anda hiç tereddüt etmeden zile basılırdı. Yatılı bir yere gidilecekse yedek anahtar mutlaka bırakılırdı birine. Güven vardı, huzur vardı.
Gerçekten huzur vardı!!!
Şuan ki ikametgahımda yaklaşık bir buçuk senedir oturuyorum. Aslı başı altı daireden oluşan bir apartman. Birçoğunun yüzünü bile tanımıyorum. Kaza bela merdivende karşılaşsak selam verip vermemekte tereddüt ediyoruz. Bir tutam tuz için karşı komşunun kapısına vurmak yerine markete gitmeyi tercih ediyoruz. Çocuklar birbirlerine yabani gibi bakıyor çünkü tanışıp kaynaşıp oyun oynayacakları bir ortamları yok. Zaten kimse kimsenin çocuğuna yaklaşamıyor. Korkudan!!! Sapık mı? Niyeti temiz mı? gibi tilkiler dönüyor akıllarda. Oysa bizim zamanımızda yastığımızı alıp komşuya yatıya bile gidilirdi. İnsan öyle çok arıyor ki çat kapı yapıp bir fincan kahve içmeyi. Ne ara böyle olduk? Nasıl bu hale geldik? Üzülüyorum! Bizim yaşadığımız çocukluğu, komşuluğu evlatlarımız yaşayamıyor, yaşamaları da mümkün görünmüyor.
 Teknoloji gelişti, hayatlarımız kolaylaştı ama güler yüzümüzü hoş sohbetimizi, Allah’ın selamını yitirdik. Tahammülsüzleştik, canileştik. Öyle canileştik, öyle yoldan çıktık ki kimse çocuğunu güvenip komşuya bırakamıyor. Karısıyla kocasıyla gözü kapalı çay sohbeti yapamıyor bahçesinde.
En kötüsü de hiçbir zaman o eski günlere geri dönemeyeceğiz....